Het is alleen maar een gedachte

Mijn stoere cliënt was nooit ziek, maar nu is hij toch voor langere tijd uitgevallen. En daar voelt hij zich knap beroerd over. ‘Ik ben nooit ziek!, zegt hij: ‘En dat ik dat nu wel ben vind ik enorm zwak van mijzelf’. Het neemt hem zo in beslag dat hij weinig aandacht kan opbrengen voor zijn ziek-zijn zelf. Het kost hem bakken energie.

In één van de sessies doen we een oefening. Op een vel papier schrijft hij het oordeel over zichzelf op: ‘Ik vind mezelf enorm zwak omdat ik ziek ben’. Hij laat zich vervolgens een paar seconden helemaal in beslag nemen door deze gedachte. Dat kost hem weinig moeite en dat verrast me niet. Daarna schrijft hij de volgende zin eronder: ‘Ik heb de gedachte dat ik enorm zwak ben omdat ik ziek ben’. Ook hier gaat hij een paar seconden even volledig in op.

‘En’, vraag ik hem, ‘Merk je een verschil?’ Hij kijkt me verwonderd aan. ‘Ik voel afstand!’, zegt hij verrast. ‘Het geeft ruimte, nu is het alleen maar een gedachte’.

Deze simpele oefening is zo krachtig! De inhoud van beide gedachten is natuurlijk precies hetzelfde. Maar bij de tweede gedachte is de cliënt niet langer versmolten met het oordeel over zichzelf. Hierdoor gaat hij keuzevrijheid ervaren in hoe hij met zijn gedachte om kan gaan. En dat voelt heel goed.