Tijdens een goede nachtrust wordt de emotionele lading van herinneringen verminderd. Dit helpt je om de volgende dag beter om te gaan met stress en prikkels. Maar helaas is, voor veel mensen, lekker doorslapen niet weggelegd. Eén simpele tip die ikzelf bij toeval ontdekte en die mij hielp. En wellicht jou ook. Jaren lang keek ik ’s nachts, als ik wakker werd, op mijn wekker. Dan rekende ik uit hoeveel uur ik nog kon slapen. Lukte het slapen niet, dan zag ik de tijd op de wekk

Regelmatig merk ik dat cliënten moeite hebben met de term ‘zelfcompassie’. Het is een beladen woord. Tot nog niet eens heel lang geleden kreeg ook ik een beetje kriebels van het woord. Waarom eigenlijk? Ik denk dat we een heel construct van gevoelens, woorden en gedragingen hebben opgebouwd, die als een geur om zelfcompassie heen hangt: Zelfcompassie is egoïstisch, je zet je eigen belangen voorop, het gaat om zelfliefde. Het is voor mensen die zelfmedelijden hebben en lui zij

Zojuist luisterde ik naar het boek 𝘡𝘢𝘤𝘩𝘵𝘰𝘱 𝘭𝘢𝘤𝘩𝘦𝘯, van   Malou Holshuijsen . In het boek zijn dialogen opgenomen uit de sessies met haar therapeut. ‘Wist je dat je kunt hechten aan pijn?’, vraagt de therapeut. In het Jappenkamp in Indië, is voorbijgegaan aan de emotionele behoeftes van haar oma, die daar als kind gevangen zat. Haar pijn en verdriet werden niet gezien. Er was geen ruimte voor. Maar een kind zal zich altijd proberen te hechten en dat zal ook lukk

Als je een presentatie moet houden kun je stevige angst en spanning voelen.   Die angst wordt gevoed door je vele gedachten. Nog voordat je de lessenaar hebt bereikt heeft je interne criticus al gehakt van je gemaakt. Je ademt hoog op de borst, kort en oppervlakkig. Je lijf denkt aan vechten, vluchten of bevriezen en stuurt de hartslag omhoog. Je spieren spannen zich aan en de stress neemt nog meer toe. Een vervelend scenario dat de meesten van ons zullen herkennen. Wat helpt

Regelmatig hoor ik dit zinnetje in mijn coach- en therapieruimte. Meestal niet zonder een beetje trots. Ik snap dat wel. Het lijkt een mooie kwaliteit, want een perfectionist neemt niet genoegen met een 8, maar gaat altijd voor een 10. En dat is best een eigenschap om een beetje trots op te zijn toch? Nou, daar denk ik een beetje anders over. Tuurlijk: als je topsporter bent of hartchirurg, dan is perfectionisme - voor die specifieke taak - een vereiste. Anders gaat het goed

‘Wat moet ik doen?’ Mijn cliënt is enorm gaan twijfelen over haar werk. “Misschien past dit werk helemaal niet bij mij en kan ik beter op zoek gaan naar iets anders. Maar heb ik dan voor niets zo’n lange studie gedaan? Ik heb bovendien nu een heel goed inkomen; ik ben tenslotte  wel de hoofdkostwinnaar thuis”. Ze lijkt licht in paniek. Samen zetten we al haar gedachten op een vel papier. “Gelukkig hoef je niet vandaag te beslissen”, zeg ik uiteindelijk. “Blijkbaar is het een

Zojuist met veel plezier dit nieuw verschenen boek geluisterd van Merijn Ruis. Merijn en Loek fietsen van Nederland naar Istanbul. Op zich is dat natuurlijk al een bijzondere onderneming wat garant staat voor veel mooie verhalen. Maar vooral de manier waarop ze dit doen maakt de reis speciaal: onvoorbereid, met een groot vertrouwen in de mensheid en een minimaal dag budget. Zo verzamelen ze fietsend geld voor een goed doel. Ze vragen onderdak bij wildvreemden en wonderlijk ge

Thuis zetten we koffie met een perculator. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Het oude koffiedik moet eerst uit de filter geschept. De onderdelen spoel ik af onder de kraan en de pot vul ik met warm water. De filter draai ik op de pot. Daarna giet ik de bonen van 80-days in de elektrische koffiemolen en daarmee maak ik zo’n 6 seconden een hoop herrie. De gemalen koffie schep ik over in de filter en daarna schroef ik het reservoir op de pot. Dan zet ik de perculator op het fo

Sinds haar collega ziek is loopt ze zich het vuur uit de sloffen. Een tijdje lang vond ze het eigenlijk wel leuk; lekker hard werken en voldaan thuis komen. Ze krijgen haar er niet snel onder. Haar baas is tevreden en zegt regelmatig dat ze een topper is. Ze voelt zich gezien. Nu zit ze bij mij in de therapiekamer. Haar handen in het haar. Ze heeft zojuist gehoord dat haar zieke collega voorlopig niet terug komt. Al haar energie is plots verdwenen. ‘Ik kan dit niet langer vol

Mijn stoere cliënt was nooit ziek, maar nu is hij toch voor langere tijd uitgevallen. En daar voelt hij zich knap beroerd over. ‘Ik ben nooit ziek!, zegt hij: ‘En dat ik dat nu wel ben vind ik enorm zwak van mijzelf’. Het neemt hem zo in beslag dat hij weinig aandacht kan opbrengen voor zijn ziek-zijn zelf. Het kost hem bakken energie. In één van de sessies doen we een oefening. Op een vel papier schrijft hij het oordeel over zichzelf op: ‘Ik vind mezelf enorm zwak omdat ik z